خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بی قراری من می کند سفر بالینز دست خویش کنم چو سبو مگر بالین
۲
همان ز پستی بالین نمی برد خوابمز گرد بالش گردون کنم اگر بالین
۳
ز بی قراری من چون سپند جست از جاینشست هر که مرا چون چراغ بر بالین
۴
ز گرمی جگرم لعل آتشین گرددبه وقت خواب کنم خشت خام اگر بالین
صفحهٔ ۱ از ۳