خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان
۲
دست از ستم بدار که در هر گشاد تیرشیون بلند می شود از خانه کمان
۳
تن در مده به عجز که در قبضه جهانگردد کباده، نرم چو شد شانه کمان
۴
مگذر ز حرف راست که از تیر نی بودوقت مصاف نعره شیرانه کمان
صفحهٔ ۱ از ۲