خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همچشم آبله است دل اشکبار مندر پرده دل است گره نوبهار من
۲
کشتی در آب گوهر من کار می کنددریا ترست از گهر آبدار من
۳
از پاک گوهری چو صدف در دل محیطگهواره ای است بهر یتیمان کنار من
۴
از ضعف نیست خاستنش چون خط غباربر صفحه دلی که نشیند غبار من
صفحهٔ ۱ از ۴