خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک دل نشد گشاده ز گفت و شنید منبا هیچ قفل راست نیامد کلید من
۲
در سنگ از شرار و شرر می دهم خبرافلاک یک ستاره ندارد به دید من
۳
با تیغ پاک کرده ام اینجا حساب خوداز خاک، روی شسته برآید شهید من
۴
مردان هزار فوج ز همت شکسته اندغافل مباش از سپه ناپدید من
صفحهٔ ۱ از ۲