خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۳۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟یک کوچه است زلف ز راه دراز من
۲
چون بوی گل که می شود از برگ بیشتربی پرده شد ز پرده بسیار راز من
۳
غیر از بهار خشک مرا در بساط نیستای وای اگر قبول نیفتد نیاز من
۴
خونی که بود در دل من مشک ناب شدتا شد بدل به عشق حقیقی مجاز من
صفحهٔ ۱ از ۳