خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن
۲
از بس که فتاده است لطیف آن لب نازکظلم است ازو بوسه به پیغام گرفتن
۳
بوسی که ز کنج لب ساقی نگرفتممی بایدم اکنون ز لب جام گرفتن
۴
از وصل نیم شاد که از آهوی وحشیتمهید رمیدن بود آرام گرفتن
صفحهٔ ۱ از ۲