خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن منع تماشایی ز دیدنکه این گل کم نمی گردد به دیدن
۲
کسی چون چشم بردارد ز روییکه مانع شد عرق را از چکیدن
۳
تو چون در جلوه آیی، سرو و گل رافرامش می شود قامت کشیدن
۴
مرا دست از دهان شکوه برداشتگل از تغییر رنگ یار چیدن
صفحهٔ ۱ از ۴