خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد گلستان خارخار من به منگو نپردازد بهار من به من
۲
من غمش را غمگسار خود کنمگر نسازد غمگسار من به من
۳
چشم آن دارم که نگذارد ز لطفچشم پرکار تو کار من به من
۴
سخت می ترسم که آن بیدادگرواگذارد اختیار من به من
صفحهٔ ۱ از ۳