خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او
۲
پاک می سازد ز دین و دل بساط خاک رابر زمین دامن کشد چون سرو خوش رفتار او
۳
دیده خورشید عالمتاب با آن خیرگیچشم قربانی شود از حیرت دیدار او
۴
جای گل در دیده بلبل نمی گیرد گلابتشنه برگردد ز کوثر تشنه دیدار او
صفحهٔ ۱ از ۳