خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نافه چین را گریبان پاره سازد موی توبوی پیراهن گره بندد به دامن بوی تو
۲
گرچه از رخسار گلگون نوبهار عالمیمی زند بر سینه سنگ آتش ز دست خوی تو
۳
تا چها با خون گرم لاله حمرا کندخار بن را نافه چین می کند آهوی تو
۴
چشم حیرت وام می گیرد ز طوق قمریانسرو در وقت خرام قامت دلجوی تو
صفحهٔ ۱ از ۳