خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم را خیره کند پرتو زیبایی تومن و از دور تماشای تماشایی تو
۲
در ریاضی که تو باشی، به نظر می آیدسرو چون سبزه خوابیده ز رعنایی تو
۳
سایه نبود ز لطافت قد رعنای ترانیست یک سرو درین باغ به یکتایی تو
۴
هرگز از شرم در آیینه ندیدی خود رایوسفی نیست درین مصر به تنهایی تو
صفحهٔ ۱ از ۳