خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز من شکیب به قدر دل فگار بجوبه من دلی بنما بعد ازان قرار بجو
۲
مرا به مرگ ز کوی تو پای رفتن نیستغبار من به سر راه انتظار بجو
۳
شکستگی طلبم، از میان اگر بروممرا به سلسله زلف آن نگار بجو
۴
گهرفشانی ابر سیاه مشهورستمراد در دل شب ای سیاه کار بجو
صفحهٔ ۱ از ۳