خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب توچندان که خاک اوست روان باد آب تو
۲
خوش‌تر بود ز باده‌ی سرجوش دیگراندر انتهای خط می پا در رکاب تو
۳
وقت زوال، سایه خورشید کم شودچون سایه‌دار گشت ز خط آفتاب تو
۴
خط گرچه پرده‌سوز حجاب است حسن رااز خط فزود پرده شرم و حجاب تو
صفحهٔ ۱ از ۳