خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خون لاله لاله می چکد از رنگ آل توگلگونه همند جلال و جمال تو
۲
افتاده است خال تو از چشم شوختراین نافه پیش پیش دود از غزال تو
۳
عریان ز آفتاب قیامت نمی کشدخورشید آنچه می کشد از انفعال تو
۴
عالم ز نقش پای تو گردید لاله زارشد بس که خون بیگنهان پایمال تو
صفحهٔ ۱ از ۳