خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در هیچ پرده نیست، نباشد نوای توعالم پُر است از تو و خالی است جای تو
۲
هر چند کائنات گدای در تو اندیک آفریده نیست که داند سرای تو
۳
تاج و کمر چو موج و حباب است ریختهدر هر کناره‌ای ز محیط سخای تو
۴
آیینه‌خانه‌ای است پر از آفتاب و ماهدامان خاک تیره ز موج صفای تو
صفحهٔ ۱ از ۳