خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار دهچشم بینا، جان آگاه و دل بیدار ده
۲
هر سر موی حواس من به راهی می روداین پریشان سیر را در بزم وحدت بار ده
۳
در دل تنگم ز داغ عشق شمعی برفروزخانه تن را چراغی از دل بیدار ده
۴
مدتی شد تا ز سرمشق جنون افتاده امسرخطی از نو به این مجنون بی پرگار ده
صفحهٔ ۱ از ۵