خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح شد برخیز مطرب گوشمال ساز دهعیشهای شب پریشان گشته را آواز ده
۲
هیچ ساز از دلنوازی نیست سیر آهنگترچنگ را بگذار، قانون محبت ساز ده
۳
جام را لبریزتر از دیده عشاق کناز صف دریاکشان آنگه مرا آواز ده
۴
مرغ دل را بیش ازین مپسند در بند قفسشاهباز لامکان را شهپر پرواز ده
صفحهٔ ۱ از ۴