خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه خورشیدست یارب از افق تابان شده؟کز تماشایش فلک یک دیده حیران شده
۲
می شود خورشید تابان را گلاب پیرهنهر که را دل آب چون شبنم درین بستان شده
۳
می دود گوی سعادت در رکاب دولتشقامت هر کس ز بار درد چون چوگان شده
۴
شکوه از پست و بلند دهر کافرنعمتی استسیل در کهسار از سختی سبک جولان شده
صفحهٔ ۱ از ۴