خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی توام در دل شراب ناب می گردد گرهدر زمین تشنه من آب می گردد گره
۲
قطره آبی که دریا را فرامش می کنددر صدف چون گوهر سیراب می گردد گره
۳
کار هر آلوده دامان نیست بر دریا زدنسیل ازان هر گام چون گرداب می گردد گره
۴
این ره خوابیده کز غفلت مرا پیش آمده استچون گرانخوابان در او سیلاب می گردد گره
صفحهٔ ۱ از ۳