خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی تأمل بر بساط پاکبازان پا منهتا نشویی دست از جان پای در دریا منه
۲
قسمت صیاد از صید حرم دل خوردن استامن می خواهی، ز حد خویش بیرون پا منه
۳
چون نداری ترجمانی همچو عیسی در کنارمهر خاموشی چو مریم بر لب گویا منه
۴
گوشه گیری در میان خلق تنها بودن استبر دل خود بار کوه قاف چون عنقا منه
صفحهٔ ۱ از ۴