خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر دل ارباب حاجت دست خود بی زر منهآستین خشک را بر دیده های تر منه
۲
دولت ده روزه دنیا بود نقشی بر آبدل به نقش موج در دریای بی لنگر منه
۳
چشم بر راه تو دارد از نگین دان تاج زردل به زندان صدف زنهار چون گوهر منه
۴
بستر آرام رهرو دامن منزل بودتا نگیری دامن منزل به بالین سر منه
صفحهٔ ۱ از ۳