خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۵۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به مطلب می رسد جویای کام آهسته آهستهز دریا می کشد صیاد دام آهسته آهسته
۲
به مغرب می تواند رفت در یک روز از مشرقگذارد هر که چون خورشید گام آهسته آهسته
۳
به همواری بلندی جو که تیغ کوه را آردبه زیر پای، کبک خوشخرام آهسته آهسته
۴
ز تدبیر جنون پخته کار عقل می آیدکه مجنون آهوان را کرد رام آهسته آهسته
صفحهٔ ۱ از ۳