خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای عالم از ظهور صفاتت عیان شدهبست و گشاد دست تو دریا و کان شده
۲
پیدایی تو دست اشارات کرده قطععریانی تو پرده چشم جهان شده
۳
از بی دریغ بخشی حسن کریم توهر ذره ای به هستی خود بدگمان شده
۴
چندین هزار فاخته از مرغزار قدسدر جستجوی سرو تو بی آشیان شده
صفحهٔ ۱ از ۴