خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از توبه شود سرکشی نفس زیادهگیرندگی سگ شود افزون ز قلاده
۲
چون خضر میفشار درین خاک سیه پایکز طول زمان سبز شود آب ستاده
۳
از فیض چه گلها که نچیدیم دم صبحعنوان سعادات بود روی گشاده
۴
دامان نگه صفحه ننوشته نگیرددر چهره نوخط نرسد چهره ساده
صفحهٔ ۱ از ۳