خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا سرو ترا راه به گلزار فتادهگل گشته به تعظیم تو از شاخ پیاده
۲
مه حلقه ابروی تو در گوش کشیدهسر بر خط مشکین تو خورشید نهاده
۳
دنباله چشم تو گذشته است ز ابروآهوی تو از سایه خود پیش فتاده
۴
دل نیز سیه می شود از گوشه نشینیدر گوهر اگر سبز شود آب ستاده
صفحهٔ ۱ از ۳