خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیگانگی ز حد رفت ساقی می صفا دهما را ز خویش بستان خود را دمی به ما ده
۲
از پافتادگانیم در زیر پا نظر کناز دست رفتگانیم دستی به دست ما ده
۳
هر چند بوالفضولی است از دور بیش جستندر زیر چشم ما را پیمانه ای جدا ده
۴
دیوان ما و خود را مفکن به روز محشردر عذر خشم بیجا یک بوسه بجا ده
صفحهٔ ۱ از ۲