خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مباش از سخن سخت در شکست پیالهکه بهتر از ید بیضاست پشت دست پیاله
۲
هزار شیشه تقوی خورد به سنگ ملامتچو گرم عشوه شود چشم نیم مست پیاله
۳
چرا تراود ازو صد هزار سجده رنگین؟اگر صراحی می نیست پای بست پیاله
۴
ز هوش ناقص ما بیدلان چه کار گشاید؟که عقل می خورد امروز روی دست پیاله
صفحهٔ ۱ از ۲