خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای جهانی محو رویت، محو سیمای که ای؟ای تماشاگاه عالم، در تماشای که ای؟
۲
عالمی را روی دل در قبله ابروی توستتو چنین حیران ابروی دلارای که ای؟
۳
شمع و گل چون بلبل و پروانه شیدای تواندای بهار زندگی آخر تو شیدای که ای؟
۴
نعل در آتش ز سودای تو دارد آفتابای سمن سیما تو سرگردان سودای که ای؟
صفحهٔ ۱ از ۳