خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه در سیر بهشتم از گل روی کسیدوزخی در هر بن مو دارم از خوی کسی
۲
می نهد زنجیر بر گردن صبا را نکهتشاینقدر پیچیدگی بوده است با بوی کسی؟
۳
من که شکر را به تلخی می چشیدم، این زمانمی خورم صد کاسه زهر از چشم جادوی کسی
۴
من که راز آفرینش مو به مو دانسته اممانده ام در کوچه بند حیرت از موی کسی
صفحهٔ ۱ از ۳