خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسیرحم کن بر تشنگان ای آب حیوان کسی
۲
می زند بحر از لب خشک صدف موج سرابچند خودداری کنی ای ابر نیسان کسی؟
۳
چون کتان در هر قدم صد سینه چاک افتاده استزیر پای خود ببین ای ماه تابان کسی
۴
پیش ازان کز شکرستانت برآرد گرد مورتلخکامان را بپرس ای شکرستان کسی
صفحهٔ ۱ از ۳