خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگیخضر، حیرانم چه لذت می برد از زندگی
۲
بی رفیقان موافق آب خوردن سهل نیستخضر هیهات است گردد سبز از شرمندگی
۳
از سبکروحان دل روشن گرانی می کشدمی کند آیینه را تاریک آب زندگی
۴
برنمی دارد شراکت طبع ارباب طمعخصم درویشان بود سگ از ره گیرندگی
صفحهٔ ۱ از ۳