خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگیقطره ناچیز گردد گوهر از افتادگی
۲
از تواضع افسر خورشید زرین گشته استکم نمی گردد فروغ گوهر از افتادگی
۳
خصم سرکش را به نرمی می توان خاموش کردپست سازد شعله را خاکستر از افتادگی
۴
می تواند یک نفس آفاق را تسخیر کردهر که چون پرتو کند بال و پر از افتادگی
صفحهٔ ۱ از ۲