خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیاماز هوای خود خطر دارد حباب زندگی
۲
در درازی عمر ما از خضر کوتاهی نداشترشته ما شد گره از پیچ و تاب زندگی
۳
هر که دیوار یتیمی را چو خضرآباد کردگرد راه از خویش می شوید به آب زندگی
۴
تا نگردیده است از قد دو تا پا در رکاببهره ای بردار صائب از شراب زندگی
صفحهٔ ۱ از ۳