خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلیدست رد بر هیچ مخلوقی منه گر واصلی
۲
گرد هستی در سفر دارد ترا چون گردبادهر کجا این گرد بنشیند ز پا، در منزلی
۳
می گشاید عقده فولاد را آتش چو مومعشق عالمسوز را یاد آر در هر مشکلی
۴
تا درین وحدت سرا خود را جدا دانی ز خلقدر حساب دفتر ایجاد فرد باطلی
صفحهٔ ۱ از ۴