خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پیما شویاز سر دنیا و دین برخیز تا رعنا شوی
۲
شد حباب از خودنمایی گوی چوگان فناسعی کن تا در محیط عشق ناپیدا شوی
۳
طوطی از خاموشی آیینه می آید به حرفمهر خاموشی به لب زن تا به دل گویا شوی
۴
بینش ظاهر غبار دیده باطن بودخاک زن در چشم ظاهر تا به جان بینا شوی
صفحهٔ ۱ از ۲