خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شویسیرت ابلیس را بگذار تا آدم شوی
۲
گرچه تلخی، دامن اهل صفایی را بگیرتا مگر شیرین به چشم خلق چون زمزم شوی
۳
روی پنهان کن که خار تهمت ابنای دهرمی درد از هم ترا گر دامن مریم شوی
۴
چند باشی در کشاکش، دامن ساقی بگیرتا درین عالم ازین عالم به آن عالم شوی
صفحهٔ ۱ از ۳