خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز مطلب در حجابی تا نظر بر مدعا دارینگردی آشنای خویش تا یک آشنا داری
۲
گهی از آسمان داری شکایت، گاه از انجمبه دریا برنمی آیی، جدل با ناخدا داری
۳
گل بی خار می گردد اگر دورافکنی از خودهمان خاری که در پیراهن از نشو و نما داری
۴
تامل راه ناهموار را هموار می سازدخطر داری ز راه راست تا سر در هوا داری
صفحهٔ ۱ از ۳