خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ظاهر گر دریغ از نامرادان روی خود داریروانشان تازه از مد رسای بوی خودداری
۲
نیایی گر برون از خانه آیینه معذوریکه باغ دلگشایی در نظر چون روی خودداری
۳
کجا فکر نظربازان به گرد خاطرت گردد؟که صد دام تماشا در نظر از موی خودداری
۴
ز روی آتشینت چشمه سیماب می گردداگر آیینه فولاد پیش روی خودداری
صفحهٔ ۱ از ۳