خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مجو چون غافلان از عالم اسباب بیداریکه پیدا کم شود در پرده های خواب بیداری
۲
مشو از سجده آن طاق ابرو یک نفس غافلکه می خواهد به جای شمع این محراب بیداری
۳
نصیحت بی ثمر باشد زمین گیران غفلت رانینگیزد ره خوابیده را از خواب بیداری
۴
به عنوانی که سوزد شمع روشن پرده شب رافزاید زنده دل را بستر سنجاب بیداری
صفحهٔ ۱ از ۴