خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندارد سرو این گلزار تاب شیون ای قمریبنه از سرمه طوق خامشی بر گردن ای قمری
۲
ترا سرحلقه عشاق اگر خوانند جا داردکه دایم بر فراز سرو داری مسکن ای قمری
۳
تعجب دارم از طوق گلوی نغمه پردازتکه از یک حلقه زنجیر خیزد شیون ای قمری
۴
لگد بر بخت سبز خود مزن از من سخن بشنوپر پرواز را گر می توانی بشکن ای قمری
صفحهٔ ۱ از ۲