خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانیچه لازم با دروغ آمیختن آلوده دامانی؟
۲
منه زنهار دل بر مهلت صد ساله دنیاکه آخر می شود، چندان که یک تسبیح گردانی
۳
ترا گردند چون پروانه گرد سر پریزاداناگر از خامشی بر لب نهی مهر سلیمانی
۴
نه امروزست از اشک یتیمی دامنم دریاز طفلی کشتی گهواره من بود طوفانی
صفحهٔ ۱ از ۳