خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خودآرا را برابر می کند با خاک خودبینیحنای شهپر پرواز طاوس است رنگینی
۲
قناعت با سفال خویش کن کز ظاهرآراییشود آب گوارا ناگوار از کاسه چینی
۳
سپهر سفله بر شیرین زبانان تنگ می گیردز بند نی نمی آید برون شکر ز شیرینی
۴
متاب از ساده لوحی رو اگر آسودگی خواهیکه گردد دردهای نسیه نقد از عاقبت بینی
صفحهٔ ۱ از ۲