خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریاییکه دارد هر حبابش در گره طوفان خودرایی
۲
نمی شد اینقدر بیماری جانکاه من سنگینز درد من اگر آن سنگدل می داشت پروایی
۳
گریبان چاک می گردید در دامان این صحرااگر می داشت لیلی همچو من مجنون شیدایی
۴
ز فکر سنگ می کردم سبک دامان طفلان رااگر می بود چون مجنون مرا دامان صحرایی
صفحهٔ ۱ از ۴