خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شنیدم بلبل خود را ستایش کرده ای جاییمیان عندلیبان دگر افتاده غوغایی
۲
من و عقل نخستین را به جنگ یکدگر افکنز من تیغ زبان در کار بردن وز تو ایمایی
۳
ز طبع موشکافم شانه پشت دست می خایدبه گردم کی رسد همچون صبا هر بادپیمایی؟
۴
چراغ دودمان شهرتم از شعله فطرتندارد آسمان امروز چون من نکته پیرایی
صفحهٔ ۱ از ۲