خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته‌ایسوز خورشید به جان قمر انداخته‌ای
۲
در سراپای تو کم بود بلای دل و دین؟که ز خط طرح بلای دگر انداخته‌ای
۳
دولت حسن تو وقت است شود پا به رکابکار ما را چه به وقت دگر انداخته‌ای؟
۴
تو که در خانه ز شوخی ننشینی هرگزرخت ما را چه ز منزل به در انداخته‌ای؟
صفحهٔ ۱ از ۳