خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۷۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چهره را صیقلی از آتشِ می ساخته‌ایخبر از خویش نداری که چه پرداخته‌ای
۲
ای بسا خانهٔ تقوی که رسیده‌ست به آبتا ز منزل عرق‌آلود برون تاخته‌ای
۳
در سرِ کوی تو چندان که نظر کار کنددل و دین است که بر یکدگر انداخته‌ای
۴
مگر از آب کنی آینه دیگر، ورنههیچ آیینه نمانده‌ست که نگداخته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۳