خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نی خود را بشکن گر شکری می طلبیبرگ از خود بفشان گر ثمری می طلبی
۲
خبری نیست که در بیخبری نتوان یافتبیخبر شو ز جهان گر خبری می طلبی
۳
از خودی تا اثری هست، دعا بی اثرستبی اثر شو، ز دعا گر اثری می طلبی
۴
پا به دامن کش و از هر دو جهان چشم بپوشگر ازین خانه تاریک دری می طلبی
صفحهٔ ۱ از ۳