خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می گزد راحتم ای خار مغیلان مددیپایم از دست شد ای خضر بیابان مددی
۲
تا به کی خواب گران پنبه نهد در گوشم؟ای نوای جرس سلسله جنبان مددی
۳
دانه ام خال رخ خاک شد از سوختگیچه گره گشته ای ای ابر بهاران مددی
۴
چند حنظل ز پر خویش خورد طوطی من؟ای به شیرین سخنی چون شکرستان مددی
صفحهٔ ۱ از ۳