خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟گذرد قافله عمر و تو غافل باشی
۲
در سرانجام سفر باش و سبک کن خود راتو نه آن دانه شوخی که درین گل باشی
۳
کعبه در گام نخستین کند استقبالتاز سر صدق اگر همسفر دل باشی
۴
چشم بگشای که خاک تو همان خواهد بودهمچو دیوار به هر سوی که مایل باشی
صفحهٔ ۱ از ۴