خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۸۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قطره را بحر نماید سفر یکرنگیذره خورشید شود از اثر یکرنگی
۲
از میان گل و خاشاک دویی برخیزدچمن افروز شود چون شرر یکرنگی
۳
چون دو آیینه صافند که حیران همندهر دو عالم ز فروغ گهر یکرنگی
۴
جبهه صاف من و داغ دورنگی هیهاتخبر از رنگ ندارم به سر یکرنگی
صفحهٔ ۱ از ۲